Γεννήθηκε στη Λεμεσό τον Ιούλιο του 1962.
Νωρίς, από την πρώιμη εφηβεία του η τέχνη στις ποικίλες της μορφές, αποτέλεσε πλατφόρμα αντίληψης, έκφρασης αλλά και βελτίωσης του εαυτού του.
Η συνειδητοποίηση των κοινών επάλληλων επιφανειών που μοιράζονται οι τέχνες, στάθηκε
ενθουσιασμός, έμπνευση αλλά και στάση ζωής.
Έζησε για μια δεκαετία (1981-1991) στη Νέα Υόρκη όπου δούλευε, σπούδαζε και συνάμα μέστωνε. Η ακαδημαϊκή δέσμευση του με την Αρχιτεκτονική, δρομολογούσε τις επόμενες δεκαετίες της ζωής του, στη συνέπεια μιας καριέρας που κάποιος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει ευδόκιμη.
Παράλληλα, το εκπαιδευτικό σύστημα επιλογής μαθημάτων στις Η.Π.Α του επέτρεψε να εγγραφεί σε μαθήματα φωτογραφίας και ζωγραφικής.
Η πρώτη του έκθεση το 1989 με τίτλο: « ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ», αφορούσε σε τρισδιάστατες κατασκευές με ποικίλα υλικά και φιλοξενήθηκε σε εκθεσιακό χώρο στο τμήμα Αρχιτεκτονικής στο «CITY UNIVERSITY OF N.Y» όπου φοιτούσε.
Κατόπιν όταν επέστρεψε πλέον στην Κύπρο, ακολούθησε η δεύτερη έκθεση πινάκων ζωγραφικής, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Λεμεσού το 2002. Το Μάρτιο του 2006, ακολούθησε η Τρίτη έκθεση έργων ζωγραφικής με τίτλο: «ΚΑΘ΄ΟΔΟΝ» στη γκαλερί ΜΟΡΦΗ, επίσης στη Λεμεσό. Μετά από μια ανάπαυλα προσήλωσης στην Αρχιτεκτονική επέστρεψε με μια τέταρτη έκθεση ασπρόμαυρης φωτογραφίας με τίτλο: «ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ» σε γκαλερί στη Λεμεσό και πάλι, το 2019. Τον Οκτώβριο του 2024 επέστρεψε με την πέμπτη του έκθεση η οποία έγινε υπό την Αιγίδα του ΤΕΠΑΚ (Πανεπιστήμιο Λεμεσού), και του Δήμου Λεμεσού και φιλοξενήθηκε στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Λεμεσού. Αυτή τη φορά το εικαστικό θέμα εξελίσσεται αντί σε καμβά συμβατικού σχήματος, σε ξύλινα πλακάς τα
οποία προμελετεί σε αφηρημένα σχήματα του ενδιαφέροντος του. Η σειρά αυτή φέρει το γενικό τίτλο: « ΣΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ ΤΗΣ ΕΔΕΜ». Αξίζει να σημειωθεί, ότι έργο της σειράς αυτής έχει αγοραστεί από τη Δημοτική Πινακοθήκη Λεμεσού. Οι πίνακες της σειράς αυτής εξελίσσονται σε ξύλινα κομμάτια πλακάς με ακριλικές μπογιές. Ανά 7 ή 12 οι πίνακες ενώνονται σε ένα μεγαλύτερο έργο τέχνης και έτσι κυριολεκτικά αποτελούν μέλη μιας οικογένειας έργων. Με αυτό τον τρόπο αποτελούν ένα παράλληλο των φυσικών οικογενειών, όπου ενώ τα μέλη κάθε οικογένειας συνδέονται μεταξύ τους μέσω του βιολογικού DNA, αλλά και των εμπειριών ζωής στην κοινή τους πορεία, παραμένουν εντούτοις πάντα ο καθένας με τη δική του οντότητα. Η εκάστοτε γραμμή επαφής μεταξύ δυο πινάκων, αποτελεί το εικαστικό τους DNA και το αφηρημένο κόψιμο τους, αποτελεί την ιδέα της κοινής πορείας, όπου άλλοτε σαν ομαλές ευθείες, άλλοτε σαν αιχμηρές ακμές και άλλοτε σαν γλυκές καμπύλες, συμβολίζουν τις αντίστοιχες εμπειρίες μελών μιας τυπικής φυσικής οικογένειας. Σημαντικό είναι, ότι ενώ οι πίνακες έχουν τη δυνατότητα να έρθουν μαζί σε ένα «παζλ» για να δημιουργήσουν μεγαλύτερο έργο τέχνης, εντούτοις μπορούν και πρέπει να σταθούν σαν ακεραία αυτόνομα κομμάτια το κάθε ένα μόνο του, όπως ακριβώς συμβαίνει και στις φυσικές οικογένειες.
Με μεγάλη χαρά ανακάλυψα ότι η αποδέσμευση μου από τα συμβατικά ορθογώνια σχήματα του παραδοσιακού καμβά, μου έλυσε κυριολεκτικά τα χέρια και έδωσε τόπο στην έμπνευση να ρέει με τρόπο που να νοιώθω ότι το εικαστικό αυτό θέμα μέσα από μια ανεξάντλητη διερευνητική ακόμα διαδικασία, δίνει χρόνο και χώρο για περεταίρω δημιουργίες σε αυτό το ύφος. Τώρα δουλεύω στην δεύτερη ενότητα πάνω στο ίδιο θέμα, με στόχο την έκθεση της αυτή τη φορά στην Αθήνα, όταν ολοκληρωθεί.