Η ζωγραφική του Σπύρου Διβάρη αναπτύσσεται ως ένα συνεχές παιχνίδι ανάμεσα στον άνθρωπο, τον χώρο και τη φύση.  Αρχιτεκτονικά θραύσματα, διαφανή επίπεδα, κήποι, λουλούδια, θάλασσες και ανθρώπινες μορφές συνθέτουν έναν κόσμο

πολυεπίπεδο, όπου το πραγματικό συναντά το ονειρικό. Οι μορφές μοιάζουν να κατοικούν σε μικρές σκηνές μνήμης,

ενώ η γεωμετρία και το χρώμα οργανώνουν έναν χώρο που άλλοτε θυμίζει πόλη και άλλοτε εσωτερικό τοπίο.

Μέσα από αυτή τη συνύπαρξη, ο καλλιτέχνης δημιουργεί «ενδιάμεσους κόσμους», όπου φύση, άνθρωπος και αρχιτεκτονική βρίσκουν μια νέα, ποιητική ισορροπία.

Αλέξια Κ. Σερέζη

Με υπόβαθρο την Αρχιτεκτονική, έμαθα να παρατηρώ τον χώρο, τις μορφές και τις ισορροπίες τους. Ζωγραφίζοντας, συνομιλώ με τον εαυτό μου και προσπαθώ να δώσω εικόνα και σχήμα σε όσα φαντάζομαι και αγγίζουν την ευαισθησία μου. Οι μορφές και τα χρώματα γίνονται ο τρόπος να πλησιάσω αυτές τις εσωτερικές εικόνες και να τις μοιραστώ.

Κάθε έργο κρατά κάτι από αυτή τη συνομιλία: μια μνήμη, μια σκέψη, μια στιγμή σιωπής, μια αίσθηση…

Οι φιγούρες που εμφανίζονται στις συνθέσεις μου μοιάζουν συχνά με ψυχές, παρουσίες που κατοικούν για λίγο στον χώρο του πίνακα. Πολλές φορές, ένα έργο με απασχολεί για μήνες. Επιστρέφω σε αυτό, μετακινώ τα χρώματα και μεταβάλλω την ένταση, ακολουθώντας και τη διάθεσή μου. Έτσι, ο πίνακας κρατά κάτι από την εσωτερική μου συνομιλία με τις μορφές και τις ψυχές που φαντάστηκα, με την επιθυμία ο θεατής να συναντήσει σε αυτές κάτι δικό του, μια αίσθηση, μια ανάμνηση ή μια σιωπηλή παρουσία.

Οι μορφές και οι ψυχές συνδέονται με την εσωτερικότητα και τη σιωπή. Οι κήποι, τα δέντρα, η θάλασσα και ο ουρανός γίνονται η φωτεινή ανάσα που προσφέρει τη χρωματική και συναισθηματική αντίστιξη.Τα ζωγραφικά μου σπίτια και παράθυρα αποδίδουν την αίσθηση μιας πόλης που μοιάζει να προσπαθεί να διαταράξει τη σιωπή και τη μνήμη, χωρίς όμως να τα καταφέρνει.

Σπύρος Διβάρης